O marcador dío todo.

Como nos temiamos, as malas previsións económicas cumpríronse. Cunha inflación do 4,2 con que rematou o ano 2007, e a pírrica subida salarial do 2% para o ano 2008 (máis o 1% que supón a incorporación de parte do complemento específico nas pagas extraordinarias), a perda de poder adquisitivo dos empregados públicos, só na última década, supera o 10%.

Os nosos soldos continúan ano tras ano a subir por baixo do IPC. Isto quere dicir que cada vez gañamos menos, xa que os aumentos retributivos son inferiores ao da carestía da vida, ou sexa, ao que soben os artigos e bens de consumo, especialmente os de primeira necesidade: alimentación, vivenda, auga, luz, roupa, calzado, carburantes, transportes, teléfono, etc. Ante tal tendencia, que parece xa unha maldición para as empregadas e os empregados públicos, é incomprensible que os acordos salariais que se asinan anualmente entre o Goberno e as centrais sindicais (CCOO, UXT e CSIF) non inclúan a xusta e necesaria cláusula de revisión salarial, tal e como vimos reivindicando desde o STEG.

Non se entende como estes sindicatos defenden no ámbito privado a incorporación da cláusula de revisión salarial nos convenios colectivos e non fan o mesmo na negociación dos acordos que afectan ás empregadas e empregados públicos. De feito, o Acordo Interconfederal de Negociación Colectiva para 2008 (ANC 2008) contempla a necesidade de establecela nos convenios colectivos que se negocien en 2008. Esa política (pactada por CCOO, UXT e CEOE co beneplácito do Goberno) de incorporación da cláusula de recuperación salarial para os convenios colectivos supuxo, con datos do mes de outubro de 2007, que máis de 5 millóns de traballadoras e traballadores a incorporaran nos seus convenios. En concreto, o 82% dos novos convenios e o 64,25% dos revisados teñen establecida a cláusula de revisión salarial. Esta incongruencia só ten unha explicación, que nada ten que ver cos intereses das traballadoras e traballadores nin coas súas melloras laborais e salariais: o trato de favor (económico e sindical), que reciben das diversas Administracións Públicas estas organizacións a cambio de manter a chamada paz social? (léase silencio, desmobilización, anuencia, complicidade...). Un sindicalismo de consenso, no que é difícil distinguir -sentados na mesa común que comparten (Mesa Xeral de Negociación das Administracións Públicas)- quen son os políticos e quen os sindicalistas, porque uns e outros están previamente de acordo no que van negociar ás costas das traballadoras e traballadores que, supostamente, representan. Neste senso, mal comezo de ano. O STEG continuará reivindicando a cláusula de revisión salarial e a recuperación do poder adquisitivo do conxunto do profesorado, é de xustiza.

Nómina 2008 + pensións 2008 (formato en PDF para imprimir)