8 DE MARZO 2003

As mulleres do STEG unímonos ás mulleres iraquís que están a ver morrer aos seus fillos e fillas nos hospitais de Bagdad porque o bloqueo impide a chegada de medicamentos, a esas mulleres que están morrendo nos partos, que teñen fillos con malformacións terribles a causa do uranio empobrecido da guerra do 91. A elas, que seguen criando lazos de solidariedade e loitan por manter a normalidade da vida dos seus no medio de tanto horror temendo que en poucos días a guerra voltará a repetirse e que o imperialismo norteamericano caerá sobre elas e as súas familias co único obxectivo de controlar o subsolo petrolífero do seu país.

Unímonos ás mulleres galegas coma nós que viron tinxirse de negro as praias onde mariscaban, os portos onde cosían as redes, o mar de onde procedía o peixe que vendían, elas que soportaron as longas ausencias do home mariñeiro, temendo cada día que non voltase, criando soas aos seus fillos e traballando duramente nas praias, nos invernos crus de temporal atlántico, viron agora morrer as súas costas, o seu traballo, a súa vida, o sustento da súa familia. Elas berran nunca máis mentres recollen chapapote como os homes, aínda que nunca saian nos medios, organizan a economía de resistencia e renuncian ás míseras conquistas de benestar a penas acadadas para tratar de manter á súa xente. Denuncian que as axudas e subvencións non están orientadas a reestructuración económica e social necesarias para albiscar un novo futuro e saben que só queda a emigración, que os seus fillos se irán, os seus netos nacerán en países afastados, falarán outras linguas e elas ficarán para ver morrer o seu entorno e a súa cultura. E todo pola avaricia dos armadores, a insensatez dos gobernos, a lóxica capitalista de reducir custes no transporte do petróleo sexan cales sexan as consecuencias.
Estamos coas mulleres venezolanas que rexeitan a quen organiza o odio e o caos, que están en primeira liña para loitar polo seu dereito a vivir en paz e defender a Constitución Bolivariana de Venezuela, que lles deu, por primeira vez na historia, o dereito á total igualdade legal, á seguridade social, a unha pensión para as amas de casa. En 1999 o pobo criou e aprobou, co 72% dos votos, unha nova Constitución. As mulleres, as comunidades indíxenas que, como o resto das Americanas, estiveron baixo ameaza de xenocidio durante séculos, comunidades de cor, e outros grupos sociais que sofren discriminación, gañaron dereitos polos que loitaran durante anos. Pero xunto a estas medidas había outras necesarias sobre a nacionalización do petróleo do seu país que desataron as iras do capitalismo todopoderoso. Elas están nas rúas para berrar que non queren seguir pasando fame, que queren vivir e saír adiante e que non queren seguir sendo víctimas polo mero feito de pertencer a un país petrolífero.
A vida, no seu sentido mais amplo, está ameazada polo afán de posuír e rendabilizar o petróleo, o chamado ouro negro que simboliza a obsesión de poder e control sobre o mundo, por parte dos imperios capitalistas. Non entendemos esta lóxica de destrucción, por iso, desde a Secretaría da Muller do STEG berramos con tantas mulleres do mundo, este 8 de marzo, que non queremos mais morte por diñeiro, que non queremos máis sangue por petróleo, que non queremos mais fame pola cobiza duns poucos.
Nunca máis vida por petróleo!