Maternidade a 100 €

A partir do ano 1975 a natalidade en España descendeu de forma drástica. Moitos foron os factores que influíron nesta mudanza: a xeneralización de métodos anticonceptivos, o acceso de máis mulleres ao mundo laboral e á universidade, a demora na idade para formar parella estábel, etc. Por outro lado e ao mesmo tempo, tamén influíu neste feito o fin do desarrollismo económico e mental coa crise mundial de 1973 e a aparición do fenómeno do paro estructural.
A partir dos anos 90 e sobre todo desde a suba ao goberno dos conservadores a escasa natalidade considerouse como un problema e comezouse a falar da necesidade de políticas natalistas. Este é xa o primeiro punto que nos debemos cuestionar. ¿É realmente un problema o descenso da taxa de natalidade? Os argumentos conservadores céntranse, para afirmalo, no envellecemento da poboación e nos problemas que provoca, polo aumento de pensionistas e a falta de man de obra nova para o soster .Ao meu entender esta é a falacia neoliberal-racista do chamado primeiro mundo. Para comezar, no aumento do número de pensionistas ten moito máis que ver a notábel ampliación da esperanza de vida, pero en todo caso, resulta absurdo falar de que falta xente nova para traballar con mais de 2 millóns de persoas paradas no país.Ademais, se ollamos fora das nosas fronteiras, o problema mundial é de superpoboación e non de perigo de extinción da especie precisamente. Entón, ,cal é a verdadeira causa desta preocupación?,o medo á invasión do Sur?
Neste sentido, considero que o descenso da natalidade non é un problema. É máis, o descenso de certos índices de natalidade é un indicativo de saúde social e sexual. Aínda que tamén é certo que un crecemento da poboación negativo pode estar a pór de manifesto que algo non marcha ben. Está claro que ter descendencia debe ser unha opción libre das persoas e que cando queiran exercela debe haber uns recursos sociais dispoñíbeis para o facer nas mellores condicións posíbeis. Pero esta non é a nosa realidade actual, en plena ebulición do capitalismo salvaxe onde o paro é de mais do 20%, onde é difícil compaxinar a vida laboral coa familiar, onde a xeración do baby boom está a demorar en máis dunha década a decisión de ter descendencia ou renunciando a iso, non sempre por decisión propia senón tamén porque non atopa traballo, porque non hai posibilidade de independencia antes dos 30 anos e porque o pesimismo sobre o futuro é xeneralizado.
Pois neste contexto, é no que as políticas neoliberais se fixan na maternidade como suxeito de discurso e obxecto de subvención. E pretenden acender o "espírito nacional" co de que se necesitan "fillos para a patria" e xustifican os recortes do Estado de Benestar con míseras pagas/premio polo servicio. E para iso da conciliación da vida familiar e laboral póñennos ás mulleres como pedra de choque porque polo visto a familia é cousa o nosa e o de conciliar xa se sabe que tamén, e entón se deciden a destacar entre as cidadás a aquelas que traballan e son nais e ademais recentemente.
Con moito rebumbio anunciou o goberno de Aznar a reforma do IRPF que incluíu unha suposta paga de 100  para as mulleres traballadoras con fillos/as menores de 3 anos. E digo suposta, porque en realidade non é unha paga nin beneficia a todas as mulleres traballadoras que cumpren estas condicións. O que se establece con esta medida é un enfraquecemento máis do imposto sobre a renda das persoas físicas, seguindo a política neoliberal á que este goberno nos ten acostumadas, desfacéndose dun imposto que pretendía equilibrar as desigualdades e potenciando os impostos indirectos que, evidentemente, prexudican ás clases menos podentes. Os famosos 100   non son unha paga, son unha deducción do imposto sobre a renda e polo tanto serven para que as persoas que máis pagan, que polo tanto máis teñen, paguen menos a Facenda. Así, as traballadoras en precario, e as que teñen soldos tan baixos que a súa cotización anual de IRPF non chega aos 1.200   por cada fillo/a non se beneficiarán desta medida. Para non comentar xa que moitas mulleres demandantes de emprego ou amas de casa poden estar en situación de maior necesidade e con criaturas destas idades.
Se de verdade se quixese apoiar unha conciliación entre a vida familiar e laboral aumentaríase a 24 semanas o permiso de maternidade co 100% das retribucións, criaríase un permiso de paternidade acumulábel ao de maternidade no caso de familias monoparentais, reduciríase o tempo de traballo de mulleres e homes sen reducción do salario e ademais aumentaríase o número de garderías públicas e de servicios necesarios para a atención das criaturas, entre outras medidas similares.
O que é evidente é que calquera paga lineal sen ter en conta a renda é xa inxusta na súa orixe e un malgasto de diñeiro público, pero ademais este tipo de políticas o único que conseguen é potenciar a aparición de garderías privadas ou que se contrate a unha persoa para axudar en casa, que será outra muller explotada con traballo en precario e sen seguro, que polo tanto non cobrará unha axuda como esta aínda que teña fillos/as menores de tres anos, que estarán coidados pola avoa, porque son as "avoas" as que en realidade están a soster esta tolemia de sistema e evitan que, de momento, salte todo en anacos.

Branca Guerreiro