25
de novembro: Día mundial contra a violencia cara ás mulleres. ESTAMOS
FARTAS É
verdade que vivimos nunha sociedade violenta. A violencia forma parte das nosas
vidas: estructuralmente, porque sostén e perpetua o sistema -venta de armas,
narcotráfico, guerras, invasións, espolios...-;e , porque nin sequera
percíbemos como violencia o que nos destrúe cada día: condicións
laborais, sexismo nas súas diversas formas, información nesgada
e interesada, etc.
Das múltiples formas de violencia que padecemos as
mulleres neste sistema androcéntrico e sexista -anuncios, contratos precarios,
falta de paridade, tráfico de mulleres, empobrecemento, prostitución,
etc.- hai unha, tan extrema e visible, que xa a imos percibindo como unha forma
específica de violencia contra as mulleres: o asasinato.
Alomenos avanzamos
niso. A violencia física contra as mulleres -o maltrato e o asasinato-,
vaise percibindo pola sociedade como algo inadmisíbel e inxustificábel.
Pero pouco máis.
Estamos fartas. Fartas de que miles de mulleres sexan
maltratadas cada ano polos seus compañeiros. Estamos fartas de que as mulleres
sexan asasinadas. Porque é así, tan dramático como realista,
e só ollando de fronte o problema, poderemos tentar solucionalo.
Estamos
fartas de saír á rúa de pedindo unha lei integral contra
a violencia, de expor a necesidade dun modelo coeducativo como forma de prevención
da violencia, sen que se nos escoite. Estamos fartas de que os políticos
saian ao paso dos asasinatos de mulleres, con meras declaracións que só
perseguen a rendabilidade política e que ao día seguinte non fagan
nin deixen facer nos parlamentos.
Estamos fartas de tanta violencia cotiá.
É fundamental que as mulleres, e tamén os homes, percibamos como
violencia todo aquilo que nos agride cada día, que non respecta os nosos
dereitos e a nosa libertade. É necesario que transgridamos, interna e externamente,
a orde establecida: non é peor estar soa que con un maltratador, non é
peor mostrar a debilidade e os sentimentos que exercer a forza destructiva para
manter o esquema dominio-submisión que caracteriza a maioría das
relacións entre homes e mulleres.
As mulleres, tradicionalmente, estamos
vencelladas á vida: á súa reproducción e ao seu coidado;
non por esencia, se non porque esa foi a nosa historia.
A vida é un
valor e un dereito. A nosa vida é moito máis. As 84 mulleres asasinadas
no que vai de ano tiñan unha vida, ilusións, expectativas, que foron
destruídas sen sentido pola violencia machista.
Non se pode consentir
nen un día máis, por iso na súa prevención e erradicación
estamos implicados todos e todas: os axentes sociais e a clase política
máis; porque, de seguir así, sen os recursos necesarios e as medidas
políticas oportunas, moitas morreremos, con sorte de vellas, denunciando
cada 25 de novembro a inhumana violencia contra as mulleres.
As persoas ensinantes
podemos desempeñar un papel importante na prevención da violencia.
A socialización diferente de chicas e chicos, mediante o currículum
oculto, a través da valorización do masculino e a percepción
como nomal, ou "cousas de rapaces", das conductas irrespetuosas, vexatorias
e discriminadoras cara as rapazas, perpetúa a relación xerárquica
entre rapaces e rapazas e o esquema dominio-submisión. Esta aprendizaxe,
unida ao pobre desenvolvemento emocional dos rapaces- a expresión dos seus
sentimentos segue a ser sancionada como pouco masculina-, condúcelles a
vivir aos diferentes como inferiores ou como unha ameaza, de aí os seus
comportamentos agresivos coas rapazas, cos rapaces "pouco masculinos",
ou con calquera que sexa diferente.
A coeducación é unha ferramenta
global e valiosa para dar resposta a este problema. Porque parte de que o sistema
escolar non é neutro, senón que reproduce o sexismo e o androcentrismo
da nosa sociedade, e por isto o cuestiona; visibiliza e valora a contribución
das mulleres á historia e á cultura; revisa a linguaxe, que pretendidadmente
nomea ao colectivo humano con termos masculinos; e promove o desenvolvimento integral
das persoas, sen estereotipos nin roles que nos empobrecen e limitan.
SECRETARÍA
DA MULLER DO STEG
|
