Creamos valores, esiximos dereitos

Durante séculos as mulleres fomos invisibilizadas, negousenos a participación na vida social e política e fomos recluídas no ámbito do privado. Isto non só tivo consecuencias individuais para cada unha de nós, senón que repercutiu en toda a construcción da nosa sociedade actual. A cultura feminina, a historia e as vivencias de tantas mulleres apegadas á vida e ao cotiá foi silenciada e menosprezada, empurrándonos cara á homoxeneización de toda a humanidade con ese arquetipo viril de varón, branco, occidental e de clase media. Na nosa educación como mulleres hai algúns aspectos tremendamente positivos que se están a perder na educación das novas xeracións, a negación do feminino está en marcha, a sociedade só nos vai admitindo a medida que nos asimilamos ao modelo masculino dominante, que non está a ser cuestionado en ningún caso. Mesmo na escola actual, non existe un verdadeiro modelo coeducativo, na escola mixta preténdese só tratar a nenas e nenos por igual, o que presenta principalmente tres problemas: 1- Nenas e nenos non son socializados do mesmo xeito, chegan a escola cuns roles interiorizados, e se non intervimos aínda os reforzamos. 2- O androcentrismo impregna toda a nosa sociedade, de tal xeito que aparece no Centro a través do currículum oculto e, de non fomentar unha actitude crítica dominará a nosa práctica docente. 3- Queremos educar a nenas e nenos por igual, mais ¿iguais a quen? asumimos o modelo masculino dominante e privamos a nenos e nenas dunha serie de valores asociados á educación feminina que estamos a esquecer.

A tradición que practicamos as mulleres,  proporciónanos a  sensibilidade, a empatía, a capacidade de acceder a unha resolución non violenta dos conflictos, de rexírmonos por unha ética relacional... As mulleres temos un interese particular pola xustiza, o diálogo, a dimensión ética da vida pública, consciencia do valor do consenso, sentido da solidariedade social e maior preocupación polas persoas que nos han suceder. Non reivindicamos ser as únicas posuidoras destes trazos,  ben ao contrario, queremos que toda a sociedade se impregne destas características e que homes e mulleres podamos construírnos adoptando os valores positivos dunha e doutra cultura. Se así fose, habería máis solidariedade respectando as diferencias, e maior sensibilización en torno a cuestións sociais relacionadas coa calidade de vida.

Máis cómpre recoñecérmonos, e que nos recoñezan, como valiosas para conseguir aportar todo isto á nosa sociedade. Dignificar esta cultura e situarnos en pé de igualdade, esíxenos seguir a reclamar dereitos que nos pertencen. Só unha mínima parte das mulleres do planeta disfrutamos da consecución de dereitos formais igualitarios. O 70% das persoas pobres e os 2/3 das analfabetas son mulleres, que sofren todo tipo de violencia e non só en tempos de guerra, senón a cotío e en todos os continentes, víctimas de violacións, amputación xenitais, obrigadas a ocultar o seu corpo ou a espilo e vendelo. E aquí, na Europa Occidental, onde levamos percorrido un longo camiño desde a consecución do voto, aínda queda moito por facer, o número de víctimas da violencia de xénero non deixa lugar a dúbidas: queda moito traballo para que os dereitos formais sexan reais. Desde a posición de mulleres do "primeiro" mundo, con carreira universitaria e traballo asalariado (entre as privilexiadas) podemos e debemos seguir esixindo dereitos:

            Dereito a camiñar polas rúas tranquilas

            Dereito a desenvolver a nosa vida profesional sen nos sentir culpábeis

            Dereito a decidir cómo e cándo queremos vivir a maternidade

            Dereito a vivir a nosa sexualidade libremente

            Dereito a non ser doces, submisas, serviciais

            Dereito a cobrar o mesmo salario polo mesmo traballo

            Dereito a non ser víctimas da violencia de xénero

            Dereito a non ser perfectas

            Dereito a non sufrir acoso sexual

            Dereito a........................................