A NENA DE BAGDAD

A nena de Bagdad abre os ollos no medio da noite. Algo -denso, inquietante- impídelle conciliar o sono; é un pesadelo demoníaco que a fai tornar á vixilia: ía polo angosto labirinto dunha cidade asediada pola morte, vendo o resplandor dos mísiles, ouvindo os impactos das bombas sobre os edificios desolados que caían como torres de area, rodeada de cascotes e esqueletos de casas como espectros, avanzando polo inferno dos corpos ríxidos, entre a indolencia dos obxectos, sentindo o estertor dos feridos, as maldicións dos moribundos, o negro Apocalipse da nada. A cidade era un inmenso hospital, un cemiterio polo que ía inerme, sen ninguén que acudise no seu auxilio ou escoitase as súas inútiles queixas: era unha morta máis entre os mortos. Entón acordou, lívida, insomne, no pesadelo do real, na incerteza do entresono...
A nena de Bagdad ten os ollos grandes como dúas lámpadas votivas que se ollaron nos espellos cegos do Tigris e do Eufrates, os ríos sagrados da antiga Babilonia que moi pronto serán ríos de sangue. Dixéronlle que alá estivo o paraíso, e que o lugar era Mesopotamia. Faláronlle de Lilith, un enigma, contáronlle os prodixios de Isthar, a deusa de quen o fulgor permanece nos alfanxes e nas cimitarras e nas mesquitas que aínda arrecenden a incenso. Faláronlle das vastas epopeas e do grande Gilgamesh, o heroe mítico que se invoca nos libros sen tempo. Soñou coas Mil e Unha Noites e ela pronuncia con fervor o seu nome: Quitab alif laila ua laila. Está orgullosa do seu pobo. Sabe que non pode morrer o que é eterno, sabe que nada sabe do futuro, e vive no naufraxio do presente. ¿Que pensan os adultos dos nenos? ¿Pensan quizais que os nenos non pensan? ¿Crense máis perfectos que os deuses ou máis sabios que Aláh? As súas mans tremen, mentres aperta unha boneca rota, igual que se abrazase a vida sobre as ruínas dun antigo templo. Está confusa, moi confusa, e soa, nun cuarto do universo, nun recuncho recóndito do cosmos, como moitas outras nenas de Irak, como outras nenas de Estados Unidos, como outros moitos nenos do mundo. Haberá algún que non se sinta só? ¿Por que non lles preguntan aos nenos sobre as guerras en vez de á ONU? ¿Que se lles aprenderá nas escolas? Poderán amar a paz vendo a guerra? Na televisión viu cousas terríbeis, ouvíunas abominábeis, viu aos seus amigos mutilados, viu violacións e matanzas, viu o desamor dos prostíbulos, viu o que non quería ver, as tendas saqueadas pola fame, viu as escolas destruídas e a desolación dos pupitres, as casas convertidas en cinzas, as rúas enterradas baixo o po, os muros derribados sobre a lama, o lume miserábel da xenreira, a desvergoña dos poderosos, e todo lle semella abominábel. Está confusa e, máis que nada, triste. Nada entende do que a arrodea. Non entende as razóns que esgrimen os que sempre se cargan de razóns. Os homes tiráronlle a ledicia e xa non pode sorrir como antes, cando era simplemente unha nena como todas as nenas deste mundo.
A nena de Bagdad é tan fermosa que semella quitada dun conto: os seus ollos son dous astros de acibeche, os seus beizos son máis doces que os dátiles, o seu cabelo é unha noite sen estrelas, a súa fronte é unha praza con pombas, os seus brazos son as asas da alborada, as súas pálpebras acenden os solpores, as súas palabras son mel dos desertos, o seu silencio é máis belo que a música, a súa pele é unha rosa de alabastro, o seu rostro é un espello da lúa, o seu pescozo é como unha ánfora de seda, as súas mans son dúas cuncas de auga fresca, o seu sorriso é un sol ao mediodía, o súa risa evoca o canto dos paxaros, o seu pranto é como un mar que nos conmove, a súa ollada lembra aos oasis, os seus dedos inventaron os laúdes, o seu corpo é un poema inacabado que escrebe a beleza a cada instante, a súa alma é mais fermosa que a Terra que os homes pretender destruír, envilecidos pola forza bruta, toleados polo negro ouro da cobiza que non coñece limites, e o mal que se apoderou das súas almas. Quizais mañá xa non exista o mundo. Quizais se chame uranio empobrecido. Quizais se chame cancro ou leucemia. Quizais haxa outro Hiroshima ou Nagasaki. Quizais mañá xa non acorde. Nunca saíra a súa foto nos periódicos. Ninguén saberá que existe ou existiu. Ninguén dirá o seu nome mentres soña. Nin Fátima, nin Myriam, nin Zulema: un anxo coas asas repregadas. Síntese a mais soa das nenas. Ademais ten fame: fame de paz, fame de amor e fame de xustiza, fame de liberdade que non se sacia, e sede de luz neste mundo cego. Agora está engruñada no seu cuarto. Non se atreve a asomarse á xanela para ollar a noite ou as estrelas, pois sabe que en lugar de ver os astros verá só o fulgor dos mísiles e en lugar da lúa sarracena que noutrora podía ver desde a súa cama, verá unha inmensa pinga de sangue a punto de cubrir todo o planeta.
A nena de Bagdad chora en silencio abrazada á boneca rota da vida, mentres sinte o impacto das bombas sobre as rúas e sobre os seus soños. Sen saber que, a miles de quilómetros, uns seres con aparencia humana, sentados nas súas poltronas de coiro, co seu eterno sorriso entre os beizos, deron a orde de que comece o xenocidio do pobo iraquí.
A nena de Bagdad abre os ollos no medio da noite e, como un símbolo da dor de todo o universo, axeonllada ante o altar do mundo, sen poder comprender tanta tolemia, péchaos para non ver á morte a cabalo do odio e da guerra.

ANTONIO CASARES