Manifesto do STEG

A dous anos da entrada en vigor da Lei de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero, e a pesar de múltiples esforzos lexislativos, xudiciais e policiais, o número de mulleres asasinadas no noso país a mans das súas parellas ou ex-parellas non só non diminúe senón que parece ir en aumento.

No ano 2005 foron 61 as mulleres que caeron, no 2006 foron 69 e durante este ano son xa 67 as finadas. As expectativas que depositáramos na lei non deron o froito esperado. As mulleres seguimos sendo agredidas en igual ou maior medida e seguimos atopando todo tipo de obstáculos á hora de sermos atendidas. Os nosos dereitos semellan limitados unicamente ao papel impreso e non acaban de formar parte da vida cotiá.

Estamos atadas a unha invisíbel pero férrea cadea de violencia que afecta a todas as relacións entre mulleres e homes. Esta violencia ten múltiples rostros, reprodúcese e perpetúase na familia, nas relacións afectivo-sexuais, no traballo, nos medios de comunicación, en vellos costumes moi arraigados e, en xeral, en todas as manifestacións da vida. As palabras, as imaxes, as actitudes e as condutas actuaron ao longo da historia como correa de transmisión desta cadea cruel, interminábel e invisíbel. A pregunta é: por que non rompemos dunha vez esta cadea?

Por que non rompemos coa socialización tradicional de mulleres e homes, que axudou e axuda a perpetuar a idea da superioridade masculina e da submisión feminina? Debemos de combater estes valores que aínda perduran e substituílos por outros baseados na igualdade e dignidade de todos os seres humanos, mulleres e homes. Debemos de romper cos vellos estereotipos. Necesitamos unha educación alternativa baseada en valores democráticos, no equilibrio de poder e responsabilidade entre unhas e outros. Nunha palabra, precisamos dunha verdadeira co-educación. É mester rematar coa desigualdade no reparto de tarefas, responsabilidades e recursos económicos. Se non conseguimos este novo equilibrio, os homes seguirán exercendo o seu poder hexemónico e as mulleres seguiremos baixo a ameaza constante de sufrir violencia. Cando unha muller morre asasinada, todas as mulleres morremos un pouco.

En moitas ocasións, as propias mulleres, nin sequera somos conscientes da violencia que se exerce sobre nós, coidamos que sendo submisas poderemos salvar aos nosos maltratadores, mais teremos que aprender nós mesmas que ese é o camiño máis seguro para ser destruídas física e moralmente por eles.

Esta situación de desigualdade e de violencia non se corrixirá só con medidas de carácter penal. Son necesarias tamén medidas preventivas de carácter educativo, formando en igualdade a rapazas e rapaces desde a infancia: na casa, na escola, nas institucións, na rúa e nos medios de comunicación. É preciso predicar co exemplo e mostrar respecto e coidado para todas as persoas, non incorrendo no abuso de poder e de forza, porque os máis cativos imitan o que ven, e se ven violencia serán violentos. É normal que haxa conflitos en todas as relacións, pero hai que aprender a resolvelos a través do diálogo e da negociación.

É necesario incrementar o financiamento, habilitar centros especializados e formar profesionais que han de atender as demandas de axuda (económica, psicolóxica, legal, etc.), porque a realidade é que moitas veces as mulleres non encontramos a quen acudir, a quen pedir apoio e asistencia. É intolerábel que algunhas comunidades autónomas devolveran os fondos recibidos do Goberno central para loitar contra a violencia de xénero. Hai mesmo comunidades nas que nin sequera existe un centro de atención integral ao que se dirixir, nas que se pecharon casas de acollida, nas que se aparca ás vítimas de malos tratos en calquera lugar como se de apestadas se tratase, convertendo a estas mulleres en vítimas por partida dobre. As mulleres –e sobre todo aquelas que padecen estrema pobreza e desigualdade- estamos fartas de sufrir situacións de constante inxustiza. Este é o caso das inmigrantes en situación irregular, que seguen discriminadas á hora de acceder ás axudas previstas pola lei e corren o risco de seren expulsadas cando presentan unha denuncia por malos tratos.

Ante esta situación, e como todos os anos, desde a Asemblea de Mulleres do STEG, queremos manifestar novamente o noso máis profundo rexeitamento á violencia contra as mulleres, así como o noso compromiso cotián coa construción dunha sociedade máis xusta e democrática, na que sexa posíbel a igualdade e o amor entre mulleres e homes.

ASEMBLEA DE MULLERES DO STEG