O "feito relixioso" da guerra

Estou a preparar unha lección ¿ocasional? sobre a paz para os meus alumnos de primeiro ciclo de Secundaria. Os ingredientes posibles para isto son múltiples e variados; polo que me verei obrigado a seleccionar. Loxicamente -e xa que non acredito na neutralidade científica- fareino desde o punto de vista dunha educación en valores, porque é a miña obriga cidadá e profesional, e porque eu tamén estou claramente posicionado en contra das guerras e do terrorismo.
Haberá que comezar aclarando algúns conceptos moi ao uso nos medios de comunicación: ONU, Consello de Seguridade e dereito ao veto; distintas formas de medir a obriga de cumprir resolucións segundo a quen estean dirixidas (o desarme do Iraq ou o de Israel a respecto de Palestina; a dictadura de Sadam ou a de Marrocos con relación ao Sahara); guerra preventiva; fundamentalismo relacionado tanto con Cristianismo como con Islamismo; grupos terroristas e terrorismo de Estado; guerra, xustiza e legalidade; multinacionais e novos xeitos de colonización; materias primas, consumo, fontes de enerxía, dereito de propiedade; armamento atómico, químico e bacteriolóxico; efectos colaterais, armas de destrucción masiva e bombas intelixentes (¡aplicarlle este termo a artefactos cargados de morte!); obxectividade e dereito a unha información veraz; convivencia pacífica, diplomacia, diálogo e resolución negociada dos conflictos.
Será preciso que investiguen, que escoiten a radio, que lean os xornais e vexan os telexornais, que consulten a través de Internet varias fontes sobre estes asuntos e despois expoñan en clase o que seleccionen. Isto hanos servir para confrontar diversas ideas e ir obtendo algunhas conclusións.
Pero aquí xúrdeme unha dúbida, ¿caberá esta reflexión dentro do chamado 'feito relixioso' que o Goberno do PP vai impor nos centros educativos, como alternativa ao ensino da relixión católica, e con un número de horas superior á Educación Física, á Educación Plástica ou ás propias Ciencias Naturais? ¿Como lles vou explicar ás rapazas e rapaces que o Goberno deste país e o Parlamento -dous dos tres poderes da democracia (ademais de banqueiros, bispos, militares e medios de comunicación)- apostaron pola guerra como xeito de solución dos conflictos, como escusa para a rapina e a apropiación das riquezas do subsolo iraquí, o segundo máis rico do mundo en petróleo? ¿Como lles vou falar da Unión Europea, como organización política, económica e social? ¿Cal é o referente para lles falar de valores de paz e democracia? ¿Como lles hei inculcar o respecto aos nosos gobernantes, se non se fan acredores do mesmo e, ademais, din cumprir unha misión divina?
Seguramente imos ter que recorrer á voz popular expresada por millóns de persoas nas rúas de todo o mundo, como un auténtico clamor contra a inconsciencia de algúns dirixentes. Iso levaranos a interrogarnos sobre o que queren dicir as pancartas que aparecen nas fotos con textos que rezan: 'Non máis sangue por petróleo', 'Ningunha guerra é xusta nin legal', 'Non ao intervencionismo ianqui', 'Non ao imperialismo de Bush e dos seus acólitos Blair e Aznar',... É moi probable que, finalmente, concluamos que teremos que volver saír a concentrarnos ao patio do Instituto ou á praza da vila, como xa fixemos hai un par de semanas, lendo uns poemas e un manifesto e entoando unha canción.
¡Que perigosos son os que actúan porque din que teñen unha 'misión transcendental' que cumprir, os que se cren designados pola súa divindade para salvar a Humanidade!

Manuel Marrero Morales (Mestre)

Imprimir esta páxina