PRÉDICAS IDEOLÓXICAS

Nun momento no que as noticias sobre os resultados do sistema educativo español demostran que estamos no furgón de cola de Europa, as direccións dos centros concertados e privados, algún sindicato, asociacións de pais católicos e mesmo a igrexa desa mesma confesión, erguen a súa voz contra a Lei Orgánica de Educación centrando as súas protestas unicamente no, segundo eles, maltrato que a devandita reforma infrinxe á Relixión Católica. E poño isto último con maiúsculas porque parece que no estado español a única relixión que se profesa é a católica.

Hai anos, cando aínda non se inventaran os concertos educativos, quen quería formar ás súas crianzas en centros de elite (case todos relixiosos, por certo) pagaba do seu peto o capricho. Mesmo había familias que hipotecaban as súas facendas por “presumir” de ter aos fillos e fillas en centros con caché.

Pasado o tempo e despois da explosión demográfica dos anos 60 e 70, momento no que os gobernos non souberon (ou non lles conviña) inverter fondos na construcción de edificios públicos que albergasen a tan lata poboación estudiantil, atopamos que ese ensino público, gratuíto, laicista e de calidade que garante a Constitución como dereito inalienable da poboación española, non só pasou a estar en mans de empresas privadas, financiadas con fondos públicos, (derivados dos impostos pagados por españolas e españois de todas as confesións relixiosas), senón que agora temos que tragar que eles e só eles se ergan como os gardiáns e garantes do sistema educativo español.

A manifestación convocada por asociacións de pais de alumnos, respaldada pola dereita máis rancia do estado e pola alta xerarquía eclesiástica católica para o sábado 12 de novembro en Madrid demostra unha vez máis que en España imos andando como os caranguexos: cara atrás. E demostra, así mesmo, que a universalidade das ensinanzas cristiás que os predicadores dominicais verten desde os púlpitos cada domingo non son máis que universalidades só para as familias ricas que, acostumadas a que as pobres as sirvan de gratis, pretenden que os poderes públicos lles faciliten, tamén gratuitamente, os medios para seguir enchendo as súas arcas monetarias e ideolóxicas, marxinando así aos grupos sociais minoritarios que, ademais de traballar en precario, vivir na clandestinidade, atoparse lonxe das súas raíces e servindo por catro cadelas a quen ten o poder, se atopan pechados no gueto de vivendas infrahumanas e tendo só a alternativa de formarse en centros públicos mal asistidos tanto económica como profesionalmente. E que despois, o profesorado dos centros públicos faga encaixe de Camariñas para integralos.

Pero aínda hai algo máis: non só defenden a desviación de fondos públicos cara aos centros privados (católicos case todos eles) senón que mesmo protestan porque a asignatura de Relixión Católica deixe de ser avaliable.
Polo que se ve, agora chámase liberdade de educación a criticar e protestar contra quen reclama que sexan os/as catequistas nas parroquias e congregacións quen ensinen valores relixiosos, fóra da escola onde, que eu saiba, se vai aprender a ler, contar e escribir.

Agora o sistema educativo para ser de calidade ten que guiarse por idearios ideolóxicos e relixiosos que recollen as prebendas das clases sociais máis privilexiadas dun estado.

Agora nas escolas seica hai que educar para que nenos e nenas anden a cobadazos por ver quen chega antes ao cumio da pirámide, en constante competencia coa incompetencia dos e das máis competentes (de peto, claro).
Agora que o mundo está inmerso en guerras fratricidas por un “sácame de aí ese deus que non ten petróleo”, que nos estamos a afogar nos nosos propios gases invernadoiro, que estamos a destruír a única herdanza que podemos deixar ás nosas crianzas, que a solidariedade cos países máis pobres é directamente proporcional á cantidade de calderillas que se recadan os domingos do DOMUND... Agora hai que resucitar os valores esquecidos por un sistema que, como eixos transversais durante anos, se mantivo no ensino da tolerancia, a integración de minorías, a defensa da natureza, a convivencia, a democracia, o amor pola terra, ...

Agora traballar nas escolas cos eixos transversais antes mencionados chámase educar na libertinaxe. Agora as e os docentes que temos máis de 20 anos de servizo seica somos libertinas/os.

Agora quen defende a identidade da súa terra e inculca no seu alumnado o amor pola cultura que mama desde que nace, quen fala na lingua dos seus ancestros, quen intenta ver o mundo cunha óptica progresista e integradora, quen ve na diversidade do estado a súa propia riqueza, quen se manifesta solidaria co verbo e cos feitos, quen visibiliza e defende os dereitos das mulleres, seica non é decente.

Porque agora, quen pensamos así, seica xa non somos decentes. Nin docentes, polo que se deduce.
Gustaríame saber se as persoas que con tanta vehemencia defenden a relixión no ensino público e ven perigar tan fortemente a súa confesión poñen logo en práctica, no día a día, as ensinanzas de Xesucristo: a defensa a capa e espada dos e das máis débiles. Dubido que despois de poñer tantos folgos en reclamar para a mellora do ensino algo tan pouco relevante como a confesión relixiosa, lles queden para manifestarse en pos da igualdade de oportunidades que o seu profeta predicou en vida (segundo eles mesmos predican). Non podemos esquecer que a relixiosidade se vive desde dentro, no máis íntimo. Máis ben paréceme que o mundo se está a converter naquel templo de Jerusalem que o mesmo Profeta entre Profetas destruíu por o teren transformado nun mercado de intereses políticos e económicos. Quizais esqueceron xa que o mesmo Profeta se refería a eles como SEPULCROS BRANQUEADOS, que só dan do que lles sobra, que non poden tirar a primeira pedra porque eles tamén son culpables de algo e que por eles, mesmo na cruz do seu suplicio, pregou a Deus perdón porque NON SABÍAN O QUE FACÍAN.

Católica practicante, ganas me dan os domingos de subir ao púlpito e dicirlle catro cousas. Pero claro, sería excomulgada e perdería o meu dereito a escoitar esa palabra de Deus que tan sabiamente defende o dereito á vida, a diferencia, a integración e á LIBERDADE.

Concha L. F.
Mestra de Ed. primaria
novembro/2005