¿QUEN
PODE RESPONDER A ISTO? Cada mes de setembro saen á
palestra dos medios de comunicación de masas as persoas con responsabilidades
políticas no ámbito educativo para expor o marabilloso que se presenta
o inicio do curso escolar, describindo un idílico panorama sen problemas
máis graves que o do pranto de nenos e nenas que por primeira vez se ven
inmersos na confusión á entrada das escolas, onde se mesturan as
nais que saúdan aos profes, as profas que saúdan aos pais, as "¿Que
fixeches no verán? Eu fun a Normandía coa tía Amelia".
"Pois eu aprendín a ceibar as ovellas coa miña avoa".
"E a min compráronme un teléfono móbil con bluetooth,
e iso que suspendín oito".
E digo eu: ¿Alguén pode
asegurarme sen medo a errar que iso é realmente así? Porque claro,
unha traballa no ensino, goza co ensino e padece tamén con ensino cada
mes de setembro. E non simplemente por aquilo do stres postvacacional. A saber: ¿Como
se entende que cada mes de setembro haxa sempre algún posto de traballo
sen cubrir nos centros porque a persoa (definitiva ou provisional) que debe ocupar
o posto de traballo presentou parte de baixa a finais de agosto e aínda
está sen nomear alguén que a substitúa? ¿Como
se entende que se cubran postos de traballo por persoas que non teñen habilitación
para desempeñar tales postos e se deixe a pataca quente da calidade do
ensino na man desas persoas traballadoras que, para máis INRI, traballan
en moitos casos, con contratos en precario? ¿Como
se entende que o profesorado que ten que compartir centro non reciba compensación
algunha por desprazamentos e, sen dicilo expresamente en norma algunha, se dea
por feito que o carné de conducir, o coche, o prezo do gasóleo,
as pólizas de seguros, etc. son condicións necesarias e suficientes
para dedicarse á profesión de mestra/e? ¿Como
se entende a calidade da oferta educativa pública para a poboación
de 0 a 6 anos, se non existe rede pública de centros a tales efectos e
en lugar de pórse mans á obra, non só non se limitan os concertos
educativos, senón que se amplían? ¿Como
se entende que se deixe a responsabilidade do control e aplicación dos
programas de gratuidade de libros de texto única e exclusivamente en mans
dos equipos directivos e do profesorado que, boamente, queira colaborar? ¿Como
se entende que, sen mediar máis explicacións, se amplíen
ditos programas durante o mes de vacacións para a Administración
e sen dar máis instruccións que as que van soltando por contagotas
na prensa? ¿Como se entende que desde
as instancias educativas se vele pola calidade dos e das profesionais que saen
das escolas de F.P., cando a LEI de F.P. adoece precisamente diso, de calidade
e se deixa a oferta ao albur da demanda das empresas a concesión de ciclos
formativos a entidades privadas? ¿E
o transporte escolar, os comedores, os horarios de apertura dos centros para atender
as necesidades da poboación traballadora, as dotacións de persoal
cualificado para atender necesidades educativas especiais, os programas de prevención
de riscos laborais, os protocolos de actuación para casos de acoso entre
iguais, a integración de minorías, o corpo único de ensinantes,...?
Estas
e moitas máis cuestións me quentan a cabeza cada mes de setembro.
E aquela de que, logo en xaneiro, o incremento salarial vai ser alucinante. Como
se con catro cadelas e un cento de palabras baldías se puidese compensar
o esforzo da inmensa maioría dun colectivo de traballadoras e traballadores
da empresa máis potente do estado que, máis que polo salario, parece
que traballa por amor á arte. Á arte de traballar. Claro que, como
din as malas linguas, para o que traballamos e para os moitos días de lecer
que temos ao longo do ano, seica ben nos chega. Polo demais, as redes de centros
públicos, son perfectas; as catalogacións de postos de traballo
están ao día e as ratios de alumnado por aula son as idóneas
para que a calidade do ensino na nosa comunidade e no estado sexa a mellor que
se pode conseguir... para estar á cabeza dunha lista de países onde
o fracaso escolar case iguala ao éxito.
É unha mágoa que
quen nos representa maioritariamente nos foros onde se debaten salarios, condicións
laborais e calidade do ensino, se poña máis empeño en saír
na prensa que en defender a sangue e lume a verdadeira calidade. Nos votamos e,
ás veces, así nos loce o pelo.
Concha L.
F.
Mestra de Ed. primaria
Setembro/2005 |
